Oznaczenie potencjału Zeta (ang. Zeta potential determination)

Zeta potential (czyli potencjał Zeta) jest to zjawisko występujące na styku ciała stałego i cieczy. Wynika z oddziaływania elektrostatycznego między cząstkami, które mają zdolność przemieszczania się względem siebie. W zależności od sposobu wytwarzania tego ruchu wyróżnia się cztery zjawiska elektrokinetyczne: potencjał przepływowy, potencjał sedymentacyjny (efekt Dorna), elektroforeza oraz elektroosmoza.

Rozkład wielkości nanocząstek

Nanocząstkami nazywamy fizyczne i biologiczne struktury, których co najmniej jeden wymiar jest mniejszy niż 100 nm. Ich wielkość ma istotny wpływ na takie własności jak powierzchnia właściwa, reaktywność chemiczna, właściwości optyczne, elektryczne i magnetyczne. Rozdrobnienie materii wpływa na zwiększenie dostępności substancji bioaktywnych. Nanocząsteczki uzyskuje się metodami rozdrabniania lub agregowania innych struktur.

Powierzchnia zwilżona cząstek

Powierzchnia zwilżona cząstek jest wielkością mierzoną wyłącznie w przypadku gdy cząstki badane znajdują się w roztworze. Istotą badania jest pomiar czasów relaksacji cząstek rozpuszczalnika będącego przy powierzchni cząstki oraz cząstek rozpuszczalnika będących swobodnie zawieszonych w roztworze. Zauważono, iż wartości czasów relaksacji dla cząstek rozpuszczalnika, które przylegają do cząstek, są o wiele krótsze od czasów relaksacji cząstek rozpuszczalnika swobodnie zawieszonych w roztworze.

Powierzchnia cząstek

Powierzchnia cząstek zarówno w skali mikro jak i nano jest istotnym parametrem z punktu widzenia aplikacyjnego badanych cząstek. Powierzchnia cząstek determinuje właściwości powierzchniowe materiału które są ściśle związane z reaktywnością: adsorbcją fizyczną lub chemisorpcją. W większości cząstki posiadają nieregularną morfologię w postaci płatków, igieł, kryształów, natomiast rzadko występują w postaci form sferycznych. Ze względu na różną morfologię cząstek oraz ich budowę pojęcie powierzchni nie jest proste do określenia. Obecnie istnieje wiele metod wyznaczania powierzchni cząstek są to m.in. metoda BET, oraz metoda wyznaczania powierzchni zwilżonej bazująca na technice NMR.

Magnetyczny rezonans jądrowy

Zjawisko magnetycznego rezonansu jądrowego jest szeroko stosowane do badania struktury chemicznej związków organicznych i nieorganicznych. U podstawy tej techniki leżą właściwości magnetyczne protonów w jądrze atomów. Protony w jądrze posiadają spin, czyli wielkość charakterystyczną oznaczającą wirowanie protonu wokół własnej osi. Wirowanie naładowanego dodatnio protonu wywołuje powstanie wektora momentu magnetycznego.

Relaksometria NMR

Relaksometria opiera się na wykorzystaniu zjawiska magnetycznego rezonansu jądrowego, który związany jest z własnościami magnetycznymi protonów w jądrze atomu. Podczas zjawiska rezonansu dochodzi do wzbudzenia protonów w jądrze przez co zmienia się ich orientacja względem linii pola magnetycznego. Po zaniku pola magnetycznego protony powracają do równowagi termodynamicznej. Czas pomiędzy zanikiem pola magnetycznego a powrotem protonów do stanu równowagi termodynamicznej zwany jest czasem relaksacji T.

NMR

W opisie zjawiska magnetycznego rezonansu jądrowego (ang. nuclear magnetic resonance – NMR) wykorzystuje się własności magnetyczne jąder atomowych. Podstawowym zjawiskiem determinującym rezonans jądrowy jest spin protonowy. Spin modelowo można sobie wyobrazić jako wirowanie protonu wokół własnej osi. Proton znajdując się w jądrze zachowuje się jak bąk wirujący wokół własnej osi.

Potencjał elektrokinetyczny

Potencjał elektrokinetyczny (ang. electrokinetic potential) jest potencjałem elektrycznym występującym na granicy fazy stałej i ruchomej. Powstaje w wyniku gromadzenia się jonów elektrolitu z roztworu. Powłoka adsorpcyjna (wewnętrzna) powstaje poprzez gromadzenie się jonów na powierzchni fazy stałej, nadając cząstkom koloidalnym ładunek elektryczny. Natomiast powłoka rozmyta (zewnętrzna) tworzy się na skutek przyciągania elektrostatycznego jonów naładowanych przeciwnie. Dzięki temu, że cząstki koloidalne mają ładunek elektryczny mogą się poruszać w polu elektrycznym.

Pomiar średniej wielkości cząstek

Pomiar średniej wielkości cząstek jest tym trudniejszy, im mniejsze są mierzone cząstki, im jest ich więcej i im bardziej zróżnicowany mają kształt. Rozwój aparatury pomiarowej i wykorzystywanych metod pozwala na pomiar średniej wielkości cząstek o wymiarach nanometrycznych. Nie rozwiązało to jednak problemu opisu rozkładu i wielkości cząstek używając do tego tylko jednego charakterystycznego wymiaru, co jest szczególnie trudne w przypadku bardzo licznych cząstek.

Korzystając ze strony zgadzasz się na wykorzystanie Cookies. wiecej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close