Analiza wielkości cząstek (nanocząstek)

Do analizy wielkości nanocząstek stosuje się analizę sitową, sedymentacyjną oraz metody dyfrakcyjne i przepływ prądu. W trakcie analizy wielkości cząstek określić można takie parametry jak: klasa ziarnowa, frakcja ziarnowa, udział frakcji, rozkład wielkości cząstek, frakcja podziarnowa, frakcja nadziarnowa.

Dynamiczne rozpraszanie światła

Technika analityczna pozwalająca na określenie dyspersyjności oraz pomiar wielkości cząstek nazywamy dynamicznym rozpraszaniem światła (ang. dynamic light scattering, DLS) lub korelacyjną spektroskopią fotonów (ang. photon correlation spectroscopy, PCS). Technika ta do pomiarów wykorzystuje oddziaływanie wiązki światła laserowego z materią. Wiązka lasera padająca na próbkę ulega rozproszeniu, czyli zmianie kierunku rozchodzenia się światła. Rozproszenie światła jest bardziej jednorodne, jeśli w próbce występują mniejsze cząsteczki.

Pomiary nanocząstek

Cząstki o rozmiarach rzędu nanometrów różnią się właściwościami fizykochemicznymi od odpowiadających im materiałów o większych rozmiarach. Wpływ na to mają efekty rozmiarowe (dzięki zmniejszaniu wielkości cząstek wzrasta stosunek powierzchni do objętości) oraz powierzchniowe wynikające z ulokowania dużej części atomów na powierzchni, gdzie otoczenie tych atomów jest zupełnie inne od tych ulokowanych wewnątrz cząstki.

Analizator Wielkości Nanocząstek

Nanocząstki to struktury, których co najmniej jeden wymiar nie przekracza 100 nanometrów. Nanocząsteczki mają inne właściwości fizykochemiczne niż te same struktury występujące w skali makroskopowej. Wykorzystywane mogą być w medycynie, mechanice, elektronice oraz kosmetyce. Rozwój nanotechnologii niesie ze sobą zarówno szerokie spektrum możliwości jak i nieznane dotąd zagrożenie, dlatego tak ważne jest ich poznanie. Badanie właściwości nanostruktur jest trudne i wymaga właściwego wyboru aparatury pozwalającej na dokonanie pomiaru. Wykorzystywane są do tego między innymi analizatory wielkości cząstek.

Potencjał Zeta

Potencjał występujący na powierzchni ciała stałego, które styka się z roztworem elektrolitu, nazywany jest potencjałem Zeta lub potencjałem elektrokinetycznym. Tworzy się na granicy poślizgu, czyli w miejscu gdzie stykają się jony znajdujące się na powierzchni fazy stałej z jonami fazy płynnej. Potencjał Zeta jest miarą oddziaływania elektrostatycznego między cząstkami, które mogą się przemieszczać względem siebie. Do pomiaru potencjału Zeta wykorzystuje się laserowy efekt Dopplera podczas elektroforezy (ang. laser Doppler electrophoresis).

Korzystając ze strony zgadzasz się na wykorzystanie Cookies. wiecej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close